تنهايي قلب من

من فقط عاشق اینم حرف قلبتو بدونم

الکی بگم جداشیم تو بگی که نمیتونم

من فقط عاشق اینم بگی از همه بیزاری

دو سه روز پیدام نشه تا ببینم چه حالی داری

من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم

انقدر زنده بمونم تا به جای تو بمیرم

من فقط عاشق اینم روزایی که با تو تنهام

کار و بار زندگیمو بذارم برای فردام

من فقط عاشق اینم وقتی از همه کلافه ام

بشینم یه گوشه دنج موهای تورو ببافم

عاشق اون لحظه ام که پشت پنجره بشینم

حواست به من نباشه دزدکی تورو ببینم

من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم

انقدر زنده بمونم تا به جای تو بمیرم

در انتظار خوابم و صد افسوس
خوابم به چشم باز نمیاید
اندوهگین و غمزده می گویم
شاید ز روی ناز نمی اید
چون سایه گشته خواب و نمی افتد
در دامهای روشن چشمانم
می خواند آن نهفته نامعلوم
در ضربه های نبض پریشانم
مغروق این جوانی معصوم
مغروق لحظه های فراموشی
مغروق این سلام نوازشبار
در بوسه و نگاه و همآغوشی
می خواهمش در این شب تنهایی
با دیدگان گمشده در دیدار
با درد ‚ درد سکوت زیبایی
سرشار ‚ از تمامی خود سرشار
می خواهمش که بفشردم بر خویش
بر خویش بفشرد من شیدا را
بر هستیم به پیچد ‚ پیچد سخت
آن بازوان گرم و توانا را
در لا بلای گردن و موهایم
گردش کند نسیم نفسهایش
نوشد بنوشد که بپیوندم
با رود تلخ خویش به دریایش
وحشی و داغ و پر عطش و لرزان
چون شعله های سرکش بازیگر
در گیردم ‚ به همهمه ی در گیرد
خاکسترم بماند در بستر
در آسمان روشن چشمانش
ببینم ستاره های تمنا را
در بوسه های پر شررش جویم
لذات آتشین هوسها را
می خواهمش دریغا ‚ می خواهم
می خواهمش به تیره به تنهایی
می خوانمش به گریه به بی تابی
می خوانمش به صبر ‚ شکیبایی
لب تشنه می دود نگهم هر دم
در حفره های شب ‚ شب بی پایان
او آن پرنده شاید می گرید
بر بام یک ستاره سرگردان

فروغ فرخ زاد

ای کاش پیشم بودی

ای کاش در این تنهایی در آغوشم بودی

برای لحضه ای با تو بودن را احساس میکردم

این چه دردی است که تو را میبینم ونمیتوانم بگویم

دوستت دارم

ای کاش شیشه غرورم می شکشت تا فریاد بزنم

ولی افسوس که می ترسم وگوشی شنوا نیست

ای کاش روزی تو را از یاد ببرم

تا چشمانم رنگ خواب را حس کند

تا خواب های رنگی ام تمام شود تا از نبودنت در تنهایی خود زار بزنم

کاش می دانستی که با تمام وجود تو را می خواهم

ولی افسوس که گوشی شنوا نیست

ای کاش اینجا بودی

وگرمای وجودت از این خواب زمستانی نجاتم می داد حال که

این جا نیستی بگذار فریاد بزنم  تا امواج صدایم گوشت را نخراشد

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم

 

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد ، همه اندیشه ام اندیشه فرداست
وجودم از تمنای تو سرشار است ، زمان در بستر شب خواب و بیدار است
هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز ،  خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز
 رود آنجا که می یافتند کولی های جادو گیسوش شب را

 همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها  خود می سوزند
 همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند
همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند
همان جاها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند

 همین فردای افسون ریز رویایی

 همین فردا که راه خواب من بسته است
همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
همین فردا که ما را روز دیدار است
همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست
 همین فردا ، همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد ، زمان در بستر شب خواب و بیدار است
سیاهی تار می بندد ، چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است ، به هر سو چشم من رو میکند فرداست
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند ، قناری ها سرود صبح می خوانند

من آنجا چشم در راه توام ناگاه

ترا از دور می بینم که می آیی
ترا از دور می بینم که میخندی
ترا از دور می بینم که می خندی و می‌آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند ، سراپا چشم خواهم شد
ترا در بازوان خویش خواهم دید
 سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

 برایت شعر خواهم خواند ، برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید
وگر بختم کند یاری
در آغوش تو ...

 ای افسوس
 سیاهی تار می بندد ، چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

 هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز ، زمان در بستر شب خواب و بیدار است

(شعر : فريدون مشيري)

نفهمیدی تو حالمو  وقتی دلم گرفته بود

                                وقتی نگاه عاشقم به انتظار نشسته بود

ندیدی تو گریه هامو نشنیدی حتی صدامو

                               حالا بذار بهت بگم بهونه های دلمو

رفتی و با رفتن تو آه که چقدر  تنها شدم

                               نمیدونی بدوونه تو اسیر غصه ها شدم

نمیدونی که سرنوشت با عاشقت چه ها نکرد

                               یاد تو یک لحظه منو به حال خود رها نکرد

من که بهت گفته بودم تویی همه ی وجودم

                              رفتی و من هزار دفعه بی تو شکستم توخودم

دیگه نمی تونم بگم    ببخش که من رنجوندمت

                             نیستی ولی توخاطرم  می بینمت  می بوسمت

 

دیشب دور از تو قلم برداشته و متن زير را برايت نوشتم تا بداني دور از تو چه مي كشم .

 من نمي گويم با من حرف نزنی مي ميرم ولی اگه حرف بزنی زنده می مونم 

 حالا احساس امشبم را بخوان :

تو شب را با بالش خيس از اشك بسر كردن و از ترس اينكه

 دلدارت دور از تو چه مي كند و دستت را بي هوا به سويش كه دردسترست نيست دراز كردن

وخود را در حفره هاي تنهايي يافتن را تا حالا حس كرده اي ؟؟؟

تو براي گريه كردن منتظر اشك شدن و بي دوست بودن را با تمام وجود

 در يافتن و با حسرتهاي بي پايان به اميد اينكه روزي شايد

 فقط یه جمله محبت آمیز از او بخوانی و بيهودگي اين انتظاررا تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

به كسي دل بستن و دور از شهوت شبها را با موزيك حسرت و ترنم اشك به صبح رساندن

و تك تك اميدهاي به ياس تبديل شده دلت را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

تو زندگي كردن با روح دوست و شبها را به ياد مهتاب رويش و

 ستارگان چشمان دلدارت به صبح رساندن را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

تونبض و تپش عشق را در رگهاي دستانت كه هر لحظه شوق در آغوش گرفتن يارش را دارد

 و خود را در تنهايي شب ميان گريه هاي سياهي شب محصور ديدن را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

تو به درون وتفكرات عاشقانه برگشتن و سراپا درد عشق بودن و درمان نداشتن را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

تو تا لحظه اي كه اشك چشمانت خشك نشده گريه كردن و با نگاههاي عميق پر ازحسرت عشق به همه جا نگاه كردن

 را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟

تو كسي را كه بيش از همه دوست داري و دستت به آن نميرسد و بدون حضورش لحظه اي آرام

و قرار نداشتن را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟‌

تو محرم اسرار تنهائيت فقط قلم وكاغذ بودن و چشم به سفيدي كاغذ

و اشك قلم دوختن را تا حالا احساس كرده اي ؟؟؟‌

نمي دانم .....

ولي من تمام آنچه كه گفتم با تمام وجودم احساس كرده ام .

این یه طنز ناز برای دلخوشی خودم و دوست عزیزم (به خاطر اینکه مرگ قشنگه ولی ترسناکه)

 

بعد از مرگم

بعد از مرگم انگشتهای مرا به رایگان در اختیار اداره انگشت نگاری قرار دهید

به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبد شکافی کند ... من به روحم مشکوکم ... 

ورثه حق دارند با طلب كاران من كتك كاري كنند.

عبور هر گونه كابل برق – تلفن –لوله – آب يا گاز از داخل گور اينجانب اكيدا ممنوع است.

بر قبر من پنجره بگذاريد تا هنگام دلتنگي گورستان را تماشا كنم.

كارت شناسايي مرا لاي كفنم بگذاريد شايد آنجا هم نياز باشد.

مواظب باشيد به تابوت من آگهي تبليغاتي نچسبانند.

 روي تابوت و كفن من بنويسيد :

اين  عاقبت كسي است كه ز گهواره تا گور دانش بجست....

دوست ندارم مردم قبرم را لگد مال كنند. در چمن زار خاكم كنيد.

كسانيكه زير تابوت مرا ميگيرندبايد هم قد باشند.

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبكاران ندهيد.

گواهی نامه رانندگيم را به يك آدم مستحق بدهيد ثواب دارد.

در مجلس ختم من گاز اشك آور پخش كنيد تا همه به گريه بيفتند.

از اينكه نميتوانم در مجلس ختم خودم حضور يابم قبلا پوزش ميطلبم.

به مرده شور بگوييد مرا با چوبك بشوييد چون به صابون و پودر حساسيت دارم .

و

چون تمام آرزوايم را به گور ميبرم . سعي كنيد قبر مرا بزرگ بسازيد كه جاي جسدم باشد........

(پس سعی می کنیم با هم مرگو فراموش کنیم چون هرچی بهش فکر کنیم از ما دور تر میشه قول بده یادش باشی ولی نه همیشه  ..... باشه .... قول...)